Tussen de kerstvakantie en de krokusvakantie kende onze bouw een periode gestage vooruitgang. Tijdens het bouwverlof legden de stielmannen even het werk neer en heerste er een bijna plechtige stilte op de werf. Geen geratel van machines, geen kloeke stemmen in de ochtendmist, slechts het karkas van het gebouw dat daar statig stond te wezen. Ook de leerlingen waren niet op school, en een school zonder stemmen en schaterlach heeft toch iets desolaats...

Maar de werken werden na de vakantie hervat en het gaat louter opwaarts. Week na week zien wij het gebouw hoger rijzen. De contouren worden almaar duidelijker. De liftkoker tekent zich scherp af tegen de hemel en de trappen werden met een machtige kraan op hun plaats gehesen. Dit was een schouwspel dat menig paar kinderogen deed glinsteren. Vanop de speelplaats van de lagere school wordt de werf met grote belangstelling gadegeslagen. Nieuwsgierige kindjes volgen elke beweging.

Tussen regen en sneeuw door waren er verrassend zonnige dagen, die het jonge gebouw in een vriendelijk licht hulden. Op de foto’s is het klaar en duidelijk: onze school groeit, weer of geen weer. En zo bouwen wij gestadig verder, steen voor steen, trede na trede, aan een plek waar binnenkort opnieuw leven, leren en gelach zullen weerklinken.